Loong Kee Mao - Carabao
Written by：Carabao
อุทาหรณ์ของคนรุ่นเก่า
มีชายชราเป็นคนขี้เมา
งานการไม่ทํา
แกกินแต่เหล้า
กินตั้งแต่เช้า
ทุกวี่วัน
เหตุการณ์ผันแปร
ให้แบมือขอทาน
ร่อนเร่พเนจร
แหล่งที่คนพลุกพล่าน
ร่างกายซูบโซ
ผิวตัวดํากร้าน
ตัวสั่นสะท้าน
เพราะพิษสุราเรื้อรัง
เมื่อครั้งยังหนุ่ม
แกเคยทํานา
มุ่งเอาหลังสู้ฟ้า
ปลูกข้าวให้คนกิน
หนี้สินล้นตัว
เพราะมัวแต่ทํานา
ไม่เคยเรียนรู้วิชา
ที่นาก็หลุดลอย
มาเป็นจับกัง
ที่แบกหามวันยังคํ่า
เหน็ดเหนื่อยแทบตาย
ได้แต่ค่าแรงตํ่าตํ่า
แกเป็นคนจน
ที่เสียเปรียบเป็นประจํา
กลํ้ากลืนความชอกชํ้า
ถ้าไม่ทําก็อดกิน
ในยามจะกิน
ไม่เคยเต็มอิ่ม
ในยามจะนอน
ไม่เคยเต็มตื่น
หลับลงคราวใด
ฝันร้ายทุกคืน
สร้างความขมขื่น
จนจิตใจอ่อนแอ
ยามเจ็บไข้
ร่างกายสั่นสะท้าน
เพราะต้องใช้แรงงาน
ยิ่งกว่าใช้แรงวัว
คนทุกคนต้องทํางานเหมือนควาย
แต่หนี้สินยังมากมาย
เกิดเป็นควายดีกว่าคน
หมดสิ้นปัญญา
ของชาวนาบ้านนอก
ร่อนเร่เข้ามา
เป็นจับกังในบางกอก
สูญสิ้นราคา
พอแก่ชราหัวหงอก
หาทางออกสุดท้าย
ด้วยสุราเมรัย
กินเหล้าเข้าไป
ยิ่งเลวร้ายซํ้าเก่า
หาเงินมาได้ก็เอาไปกินเหล้า
มันกลุ้มก็ยิ่งกิน
ยิ่งกินก็ยิ่งเมา
ร่างกายก็ปวดร้าว
โรคร้ายก็คุกคาม
เช้าวันหนึ่ง
มีคนพบศพ
ขี้เมานอนตาย
อยู่ที่ใต้สะพานลอย
เช้าวันหนึ่ง
มีคนพบศพ
ขี้เมานอนตาย
อยู่ที่ใต้สะพานลอย
เช้าวันหนึ่ง
มีคนพบศพ
ขี้เมานอนตาย
อยู่ที่ใต้สะพานลอย
เช้าวันหนึ่ง
มีคนพบศพ
ขี้เมานอนตาย
อยู่ที่ใต้สะพานลอย
เช้าวันหนึ่ง
มีคนพบศพ
ขี้เมานอนตาย
อยู่ที่ใต้สะพานลอย
เช้าวันหนึ่ง
มีคนพบศพ
ขี้เมานอนตาย
อยู่ที่ใต้สะพานลอย
