ใกล้เกิน (Live) - Fourth Nattawat
ฉันไม่เคยเจอเธอยิ้มมา
ฉันไม่เคยได้สบสายตา
ตอนที่เธอเผลอตอนที่เธอเขิน
ถ้าฉันไม่บังเอิญอยู่ตรงนั้น
ถ้าแม้ว่าเราเป็นแค่คนอื่นไกล
ถ้าแม้ว่าเธอไม่ดีกับฉันมากมาย
คงจะไม่เผลอคิดไปมากเกิน
ถ้าไม่บังเอิญอยู่ตรงนี้
ถึงฉันไม่ได้ต้องการจะไป
แต่ยังไงก็คงจะต้องลา
เมื่อเธอนั้นให้คำตอบมาทางสายตา
ก็คงต้องยอมจำนน
กับคนไม่มีใจ
ยอมจำลา
แม้ว่ารักสักเท่าไหร่
ไม่จำเป็นว่าฉันรักแค่ไหน
แค่เธอไม่ได้รักก็แค่นั้น
ใกล้เธอมากสักเท่าไร
ยิ่งดูเหมือนจะแสนไกล
ถ้าวันหนึ่งเก็บไว้ไม่ไหว
อย่าโกรธได้ไหมที่ฉันคิดไกลกับเธอ
คิดถึงเท่าไรคิดถึงเท่าไร
มันก็ไม่เคยถึง
ไม่รู้ฉันเป็นคนที่เท่าไร
ที่เธอจะนึกถึง
ต่อให้สายตาของฉัน
มันบอกว่ารักเท่าไร
เธอกลับมองมองกลับมา
อย่างคนทั่วไป
พยายาม
แค่คำที่ไม่มีความหมาย
จำได้ไหม
ที่จริงน่ะเธอไม่เคยขอ
ฉันเพิ่งเข้าใจ
เพิ่งเข้าใจในคำว่าดีไม่พอ
ทำดีให้ตายไม่มีความหมาย
พยายามแล้วจะไม่คิดจะไม่คิด
แต่มันก็ไม่ง่ายเลยสักนิดเลยสักนิด
อยากจะเป็นเพียงแค่เพื่อนสนิท
รู้ว่าไม่มีสิทธิ์ติดที่ใจไม่ฟัง
ใกล้เกินจะไม่คิดไกล
ใกล้เกินที่จะห้ามใจ
คนใกล้ตัวของเธอเขาหวั่นไหว
พอเข้าใจบ้างไหมเธอ
ยอมจำใจ
เอ่ยคำว่าลาก่อน
ใจจำยอม
รับว่าเธอนั้นต้องไป
กับความจริงว่าฉันมันไม่ใช่
แค่ต้องจำเอาไว้เธอไม่รักกัน
พยายามเท่าไรมันก็แค่นี้
ทำยังไงเมื่อเราใกล้กันแค่นี้
แค่เป็นเพื่อนที่ดีก็ดูจะยากเกินไป
แค่ไหนที่ไม่ใกล้เกิน
เพราะฉันเกินจะห้ามใจ
ใกล้เกินจนหยุดใจไม่ไหว
ใกล้เกินจะไม่คิดไกล
ใกล้เกินที่จะห้ามใจ
ไม่จำเป็นว่าฉันรักแค่ไหน
แค่เธอไม่ได้รักก็แค่นั้น
ใกล้เธอมากสักเท่าไร
ยิ่งดูเหมือนจะแสนไกล
กับความจริงว่าฉันมันไม่ใช่
แค่ต้องจำเอาไว้เธอไม่รัก
เธอไม่รักกัน
