Sessiz bir gece, yapraklar kıpırdar,
O eski park hâlâ bizi arar.
Bir bankta oturur, yıldızları izlerdik,
O anlarda dünya durmuş gibiydi.
Yalnızlık çökmüş dalların altına,
Gölgeler saklanır anılarla.
Bir gülüşün yankısı hâlâ buralarda,
Ama sen, uzaktasın çoktan.
(Chorus)
Seni öptüğüm park, hâlâ aynı kokar,
Rüzgârda yankılanır adımlar.
Her düşen yaprak bir hatıra taşır,
Ama sen, ama sen yalnız bir masalsın artık.
(Verse 2)
Sabaha karşı bir melodi çalar,
Kuğular sessiz, göl buz gibi soğuk.
O bankta zaman donmuş gibi durur,
Ama içimde hâlâ yangın kalır.
Hayalin döner eski bir şarkıda,
Bir melankoli savrulur yapraklarla.
Adın yazılı ağaçların kabuğunda,
Ama ellerim boş, çaresizlik yanımda.
(Chorus)
Seni öptüğüm park, yapraklarla konuşur,
Dallar bile seni sorar usulca.
Her esen rüzgâr bir nefes taşır,
Ama sen, ama sen artık uzaktasın buralardan.
(Bridge)
Gökyüzüne baktığımda seni bulurum,
Bir yıldız gibi, parlayıp kaybolursun.
O parkta yankılanır son sözlerin,
Ben hep buradayım, sen ise geçmişin.
(Outro)
Seni öptüğüm park, şimdi bir hayal,
Zaman bizi silmiş, izler kalmamış.
Ama her gece dönüp dolaşır aklım,
O parkta bıraktığımız masal yarım.
