วันนั้นทำไมฉันไม่กอดเธอ

วันนั้น...ทำไมฉันไม่กอดเธอ..

ได้แต่ยืนอย่างคนละเมอ..

เพ้อเหมือนอยู่ในฝัน...

วันนี้...ก็ได้แต่เสียดาย...

ที่ไม่ได้ทาลงไป...

อะไรหนอสะกดฉัน...

เหมือนต้องมนต์ดลให้ฉันงงงัน...

ให้ยืนอยู่อย่างนั้น...

และทาให้เธอเสียใจ...

ฉันพลาดไปทั้งที่ใจฉันก็อยากทา...

อยากกอดเธออยู่อย่างนั้น...

วันนี้กลับเป็นฉันเสียใจ...

ไม่อาจย้อนเวลาคืนมาเหมือนเก่า...

ฉันโง่เขลามากใช่มั้ย..

ถ้อยคาวันนี้แม้จะอธิบาย...

แต่ความเข้าใจไม่อาจแก้ไข...

ความเสียหายทางความรู้สึก...

อยากขอร้องเธอ...

ขอโอกาส...ฉันสักครั้ง...ได้มั้ย...

ฉันจะกอดเธอ....เอาไว้ให้เนิ่นนาน...

ปล่อยให้กาลเวลาสูญหาย....

ฉันจะกอดเธอ...เอาไว้ดั่งเป็นลมหายใจ...

จะกอดเธอเหมือนเป็นวันสุดท้าย...ของชีวิตฉัน..