โลกใบนี้คงไม่เหลือที่ว่างให้แก่คนขี้แพ้อ่อนแออย่างเรา
จบปัญหาด้วยการเสียน้ำตาคนเดียว ความหวังก็เป็นเพียงเงา
น่าจะดีถ้าเราหายไปสักคน โลกนี้ก็คงจะเบา
ไม่อยากทนให้ใครเขาต้องมองด้วยแววตา ที่เหมือนไม่มีใครเอา
ไม่รู้เมื่อไรที่แผลในใจจะหายจะดี จะผ่านมันไป
ไม่รู้ต้องทนให้เสียเวลาทำไม ฉันควรจะอยู่เพื่อใคร
ถึงในใจลึกลงไปบอก แล้วครอบครัวล่ะมองเห็นไหม
แต่เสียงบางอย่างมันร้องว่าให้เราไป เหลือเพียงแค่ตัดสินใจ
อยู่หรือไป
อยู่หรือไป
อยู่หรือไป
อยู่หรือไป Eh
เคยได้ยินบางคนบอกว่าวันเวลา จะรักษาและช่วยบรรเทา
มันก็จริงดังคำเขาถ้ามีกำลังใจปัญหาก็อาจจะเบา
แต่บางทีก็ยังคิดถึงภาพวันเก่า ๆ ที่ฝังที่ตามเป็นเงา
กลัวว่าการมีวันนี้โดนทำลาย กลัวมันจะหายไปจากใจเรา
ไม่รู้ทำไมที่แผลในใจไม่หายไม่ดี ไม่ผ่านมันไป
ไม่รู้ต้องนานต้องใช้เวลาเท่าไร ที่ข้ามมันอย่างง่ายดาย
และถึงใคร ๆ จะให้กำลังใจ พูดให้ฟังว่าไม่เป็นไร
แต่เสียงบางอย่างมันร้องว่าไม่ใช่ เรื่องนี้ไม่อาจหายไป
คงเป็นเราที่มากมายทำไมใจยังร้องไห้ยังฟูมฟาย เหนื่อยใจกับการต้องลืมตา
อยากมีความสุขแค่สักครา ถ้าหากโชคและชะตามีจริง อ้อนวอนกับดวงดาวบนท้องฟ้า
ได้แต่ภาวนาและขอให้เป็นแค่ฝันไปเรื่องร้ายๆก็เป็นแค่ภาพลวงตา
เป็นแค่วันธรรมดาวันหนึ่ง จะให้สัญญาว่าจะทำให้ดีกว่าที่แล้วมา
Ah…
ให้สัญญา ให้สัญญาจะดียิ่งกว่า
ให้สัญญา ให้สัญญาจะดียิ่งกว่า
ให้สัญญา ให้สัญญา กับท้องฟ้า และดวงดารา
