เราไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นศัตรูใคร…
แต่เพื่อได้เข้าใจสิ่งที่ต่างกัน
คนไทยก็มีรอยเท้าเหนื่อยล้า
คนกัมพูชาก็มีน้ำตาเหมือนกัน
ต่างคน ต่างฝัน ต่างฟ้า
แต่หัวใจก็อยากมีวันสงบมั่นคง
เราเกิดมาคนละฝั่งแม่น้ำ
แต่แสงแดดไม่เคยแบ่งเขตแดน
ลูกคนหนึ่งกับแม่ที่คอยรออยู่บ้าน
มันเหมือนกัน…ไม่ว่าเขาจะพูดภาษาไหน
เราจะไม่ปล่อยให้ความเกลียด
เผาพื้นดินที่เคยมีรอยยิ้ม
จะไม่ปล่อยให้กระสุนคำพูด
ทำให้เด็กต้องฝันกลางเสียงระเบิด
(Harmony – Female: “หัวใจทุกดวง...อยากมีพรุ่งนี้”)
(Harmony – Male: “ไม่มีใครเกิดมาเพื่อฆ่ากัน”)
เราต่างก็มีหัวใจ…
ที่ไม่ได้อยากจบชีวิตใคร
แค่ขอให้คนกับคน ได้มองตา
…แล้วยังเห็นกันและกันเป็น “มนุษย์”
แผ่นดินนี้มีรอยเท้า
แผ่นดินโน้นก็เช่นกัน
ใต้ฝุ่นทรายที่คลุมรอยเลือด
ยังมีต้นหญ้าที่อยากเติบโตอีกครั้ง
เราไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน
แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเกลียดกัน
ถ้าใจเราเลือกที่จะฟัง
เสียงที่มากกว่าเสียงปืน
หยุดได้ไหม…วงจรแห่งการตอบโต้
ขอแค่เราหยุดฟังกันสักนิด
หยุดได้ไหม…ก่อนคำว่า “เกลียด” จะลึกเกินเยียวยา
หัวใจนี้ยังอ่อนโยน…ถ้าเราเลือกจะกล้า
หากยังมีใครคนหนึ่งยื่นมือ
อีกคนจะกล้าจับมือนั้นไหม?
เราจะไม่ปล่อยให้ความเกลียด
(เราจะไม่ยอมแพ้ให้แผลเก่า)
(เราจะไม่โยนรักทิ้งกลางเปลวไฟ)
แค่เพราะเกิดคนละประเทศ
ไม่ได้แปลว่าต้องเป็นศัตรูไปตลอดกาล
เราต่างก็มีหัวใจ…
ที่ไม่ได้อยากจบชีวิตใคร
แค่ขอให้โลกนี้มีที่
ให้ 'มนุษย์' ได้รัก…โดยไม่เลือกฝั่ง
เราไม่ได้เกิดมา…เพื่อเป็นศัตรูใคร
แต่เพื่อได้เรียนรู้…ว่าสันติ คือสิ่งที่มนุษย์คู่ควร
