STROFA 1
Nga gurët e kësaj toke jam rritë,
Me histori t’gdhendur thellë n’shpirt.
Në çdo hap që e hedh, historia flet,
Gjak i t’parëve ne shpirt
Flamuri kuq e zi, s’është veç copë,
Është betim, është dhimbje, është lot.
Kush e harron rrugën nga ka ardhë,
Mos te thot qe jam shqipetar.
PRE-REFREN
Kur nata bjen e errët mbi ne,
Një zë i vjetër prapë po thërret.
Nga malet e thella deri n’det,
Një zemër rreh – uçk
REFREN
Kuq e zi n’zemër, s’ka kush qe na ndryshon.
Kjo tokë e pergjakur s’shitet, s’thyhet kurr
Nga veriu n’jug kumbon një zë,
Kjo është rrënja jonë, për jetë. Per jete
STROFA 2
S’jemi shumë me fjalë, po shumë me qëndresë,
Kur vjen momenti.
Emrat e rënë s’i mbulon dheu,
Se ata jetojnë n’ne.
Nga plaga u rrit ajo forcë e vjetër,
Që s’ka nevojë me u thirrë me emër.
Edhe kur bota na kthen shpinën,
Qëndrojmë n’këmbë — s’e ulim kokën.
REFREN
Kuq e zi n’zemër, s’ka kush qe na ndryshon.
Kjo tokë e pergjakur s’shitet, s’thyhet kurr
Nga veriu n’jug kumbon një zë,
Kjo është rrënja jonë, për jetë. Per jete
OUTRO (epike)
S’kërkojmë mëshirë, veç respekt,
Se kjo histori s’u shkru me fjalë të lehtë.
Kuq e zi – peshë që s’harrohet kurrë,
Një betim i heshtur që jeton perher.
