ยามสายลมหนาว...พัดมาเยือนคราใด
พาเอาหัวใจ๋ หื้อกึดเติงหาเฮือนน้อย
ป้ออุ้ยแม่อุ้ย...เปิ้นคงตั้งต๋ารอกอย
ป่านนี้เปิ้นคงเหงาหงอย ตั้งแต่ข้าเจ้าจากมา
ป้ออุ้ยคงสาน...ตะกร้าอยู่ใต้ถุนเฮือน
แม่อุ้ยเป๋นเปื่อน นั่งปั่นฝ้ายเอาไว้ทอผ้า
ผ้าทอฝีมือแม่อุ้ย คงงามหยดย้อยหนักหนา
ทุกเส้นสายตี้ถักทอมา ล้วนมีคุณค่าด้วยความบรรจง
ต๋อนอยู่บ้านเฮานุ่งผ้าทอมือปื้นบ้าน
จากมายะก๋าน นุ่งแต่ผ้าร้านขายส่ง
ผ้ายีนส์ผ้ายืด มีมากหลากหลายรูปทรง
ยะหื้อคนลุ่มหลง เผลอลืมตนว่าเป๋นจะใด
เก็บทุกความเหงา...ทุกความกึดเติงห่วงหา
เฝ้ากอยเวลา เมษาเวียนมาเมื่อใด
ข้าเจ้าสัญญาว่าจะฮีบปิ๊กกลับไป
พร้อมกับหอบเอาหัวใจ๋ ไปนุ่งผ้าฝ้ายตี้แม่อุ้ยทอ
จะหอบเอาหัวใจ๋ ตี้แสนวุ่นวายปิ๊กไปเฮือนเฮา
