มือของแม่เคยจับฉันไว้
ในวันที่ล้ม ในวันที่กลัว
มือของพ่อวางไว้เบา ๆ
ในคืนที่ฝันมันสลายตัว
ฉันโตขึ้น... โลกหมุนเปลี่ยนไปไม่หยุดยั้ง
แต่ในใจ... ยังรู้สึกมือนั้นอุ่นเหมือนเดิม
คือมือของพ่อ...และแม่ที่รออยู่
ไม่เคยห่าง ไม่เคยลืม
แม้วันนี้…ฉันเดินไกล
แต่หัวใจยังกลับมา...หามือคู่นั้น
มือของแม่เคยทำทุกอย่าง
จากข้าวจานเล็ก ถึงร่มกลางฝน
มือของพ่อเหนื่อยแทบไม่หยุด
แต่ไม่เคยบ่น…แม้สักคำเดียว
บางครั้งเราห่าง…แต่รักไม่เคยขาด
เหมือนมือที่มองไม่เห็น…แต่ยังจับใจไว้แน่น
คือมือของพ่อ...และแม่ที่รออยู่
แม้ฉันจะไม่พูดอะไร
แต่เมื่อจับมือคู่นั้นอีกครั้ง
น้ำตาก็พูดแทน…ว่ารักแค่ไหน
มือคู่นี้... คือบ้านที่แท้จริง
ไม่ว่าแดนไกล... หรือวันใดในชีวิต
รอยยิ้ม... และน้ำตาในวันเก่า
คือความรัก... ที่มอบให้ฉันโดยไม่เหนื่อยล้า
