Mang Maw - Carabao
เข้าเมืองกรุงมายี่สิบปี
เห็นอะไรมันเปลี่ยนไปมาก
เดี๋ยวนี้เมืองเจริญ
แต่ผู้คนกลับอยู่อย่างยากลำบาก
มีแต่ความระแวงระวังหวาดกลัวต่างๆนานา
เมืองที่แทบจะหาวาจาจริงใจ ไม่ได้ยิน
คนเข้ามาเมืองกรุงมากมาย
เพราะไร่นามันล่มจมสิ้น
คนไม่มีจะกินถึงลำบากเท่าใด ก็ต้องดิ้น
ตัวคนเดียวก็ดีอดเท่าใด
ยังพอทำเหนาะทำเนา
ไม่ต้องห่วงลูกเต้าเมียแต่ง
พ่อตาแมายายยกครอบครัว
ความรับผิดชอบมันสูงอะ จะทำไงได้เอ้อ
คนหนอคนดิ้นรนหากินดิ้นไป
ดิ้นจนแทบจวนสิ้นใจ ที่ใดที่พอได้กิน
บินเข้า แมงเม่า พากันบินเข้ากองไฟ
มารับจ้างรับใช้ขายแรงขายของ ขับแท็กซี่
เก็บเงินได้ทั้งปีก็หมดไปใช้จ่าย และใช้หนี้
อัตคัดฝืดเคืองเพราะ
ฝูงคนต่างหลั่งไหลกันเข้าเมือง
มองเห็นความรุ่งเรือง
ไม่ต่างจากแมงเม่าบินเข้ากองไฟ
บ้านนามีแต่นา แต่ดิน
ปลูกอะไรเก็บอะไรก็กินได้
อยู่กันอย่างสบายๆ
เงินทองไม่ต้องสน มาจับจ่าย
อยากจะกินปลาช่อน
ปลาหมอปลาไหลก็ไปชายทุ่ง
ก่อนกลับเก็บผักบุ้ง ตำลึงมาอีกกำ
แถมเป็นกำไร
เฮ้อ อยู่บ้านนาดีกว่า สบายกว่ากันเยอะ
