เมื่อดาวไม่ส่องทาง เหมือนใจเรากำลังหลงทางในความมืด
รักที่เคยสว่างกลับแผ่วลงทุกที
เธอยังยืนอยู่ไหม ตรงนั้นที่เราเคยยิ้มด้วยกัน
หรือดาวที่เคยนำทาง... มันดับไปพร้อมกับเรา
ฉันยังจำคืนที่เรามองฟ้าในเดือนธันวา
เธอพูดเบา ๆ ว่า “ตราบใดที่ดาวยังอยู่ เราจะไม่หายไป”
แต่ตอนนี้แสงนั้นหายไป เหลือเพียงเงาในใจ
ทุกคำสัญญากลายเป็นเสียงสะท้อนที่เบาเกินไป
ฉันเดินตามรอยเท้าในความมืด
แต่ไม่มีเสียงตอบกลับจากเธอ
เหมือนฟ้าที่ไม่มีดาวอีกต่อไป
เหลือเพียงฉันกับใจที่ยังไม่ยอมลืม
เมื่อดาวไม่ส่องทาง เหมือนใจเรากำลังหลงทางในความมืด
รักที่เคยสว่างกลับแผ่วลงทุกที
เธอยังยืนอยู่ไหม ตรงนั้นที่เราเคยยิ้มด้วยกัน
หรือดาวที่เคยนำทาง... มันดับไปพร้อมกับเรา
บางทีรักก็เหมือนแสงดาวที่ไกลเกินคว้า
ถึงจะมองเห็น... ก็ไม่มีวันแตะต้องได้
ฉันยิ้มให้ฟ้า ทั้งที่น้ำตายังไหล
เพราะเข้าใจแล้วว่าดาว... ไม่ได้อยู่ตลอดไป
ฉันยังเงยหน้ามองฟ้าเหมือนวันก่อน
แต่คราวนี้ไม่รอให้ดาวกลับมา
เพราะรู้ดีว่าแสงนั้น... เคยส่องทางให้เรามาไกลพอ
แม้มันจะดับ... ก็ยังอยู่ในใจเสมอ
เมื่อดาวไม่ส่องทาง ฉันยังเดินต่อด้วยความทรงจ
รักที่เคยงดงาม... จะอยู่ในทุกลมหายใจ
เธอไม่ต้องกลับมา แค่รู้ว่าเคยรักกันก็พอ
แม้ฟ้าจะมืด... แต่ฉันยังขอบคุณที่มีดาวดวงนั้น
(เสียงกีตาร์โปร่งดีดเบา ๆ + เปียโน note สุดท้ายจางลง)
คืนนี้ไม่มีดาว...แต่ฉันยังเห็นแสงของเธอในใจ
