Dagen - Kari Bremnes/Petter Henriksen
Dagen e slø ret du ikkje kan trekke telside
Sydd av et dunkelt stoff bare du kan se
Du kan ikkje komme igjennom og ikkje forbi det
Og ingen kan lå ne dæ hjelp te å rive det ned
Og du har ikkje lenger sikt I den dagen du vandre
Og du kan ikkje kaste det store gardinet a
Du e fremmed I dagen og dagen kan ingen forandre
Den e vevd I for sterk erindring om det som va
Dagen e arket det ikkje kan settes nå n ord på
Og likevel kommer den mot mæ som dine brev
Og likevel skulle kver tanke du skreiv kastes jord på
For det som har mista sitt hjerte det skal ikkje lev
Og du visste fra fø rste berø ring at dette va farlig
Og du fikk ikkje tid tel å stenge ei einaste grind
Så nn så du at det som ser klart ut e mest uforklarlig
Så nn fikk du et risp som av kjæ rtegn
Fra ubarbert kinn
Dagen e tyven du ikkje har mot tel å jage
Som tvinge sæ inn I alle de romman du har
Som tar for sæ av heile dett hus og din innerste hage
Som lar spø rsmå l få ligge ifred og gjø r hæ rverk på svar
Og du veit det vil komme en dag som de dagan du kjente
Og du veit at all kjæ rlighet egentlig handle om tø rst
Og du veit at det finnes en underlig kraft du ska hente
Men du grue for alle de dagan som hente dæ fø rst
