Maio Longo - Astarot
Cando antre as naves tristes e frías de alto mural
Cal elas fría cal elas triste
Ó ser da tarde vou a rezar
Que pensamentos locos e estraños
Á miña mente veñen e van
Xordo silencio que eu xa coñezo
Que é meu amigo de anos atrás
Pero que é cheo de outras lembranzas
Pero onde o esprito parece que escoita un eco mortal
Raiña nos ámbitos da gran basílica
Con misteriosa serenidade
Incertas sombras raios tembrosos cabo do altar
Pousan vaguean foxen I agrándanse de adiante p'atrás
De prata e ouro contempra inmóbil
Con ollos fixos canto alí está
Quen fora pedra quen fora santo
Dos que alí hai
Maio longo maio longo
Todo cuberto de rosas
Para algúns telas de morte
Para outros telas de vodas
Para algúns telas de morte
Para outros telas de vodas
Maio longo maio longo
Fuches curto para min
Veu contigo a miña dicha
Volveu contigo a fuxir
Veu contigo a miña dicha
Volveu contigo a fuxir
Como san pedro nas mans as chaves
Co dedo en alto como san xoan
Unhas tras outras xeracións viran pasar
Sin medo á vida que dá tormentos
Sen medo á morte que espanto dá
Logo se acaba da vida a triste
A peregrinaxe
Logo se acaba da vida a triste
A peregrinaxe
Os homes pasan tal como pasa nube de vran
E as pedras quedan e cando eu morra ti catredal
Ti parda mole pesada e triste
Cando eu non sea ti inda serás
I as pedras quedan e cando eu morra ti catredal
I as pedras quedan e cando eu morra
Ti catredal
Maio longo maio longo
Todo cuberto de rosas
Para algúns telas de morte
Para outros telas de vodas
Para algúns telas de morte
Para outros telas de vodas
Maio longo maio longo
Fuches curto para min
Veu contigo a miña dicha
Volveu contigo a fuxir
Veu contigo a miña dicha
Volveu contigo a fuxir
