在手机上保存，获得更好体验
Arafta kaldı her yanım, içimde yankı
Ne eskisi olabiliyorum, ne kendimi tamamladım
Gün batıyor içimde, gecelerim aynı
Anlatırken ağlarım diye sustum, sustukça derinleştim
Gece çöktü, cümleler dar, kelimeler üst üste
Kafamın içi kalabalık ama sesim tek kişilik hücre
Zaman akıyor diyorlar, bende donmuş kare
Herkes ileri giderken ben arada kaldım yine
Kirpiklerime kadar dolu bu bastırılmış hâl
Akmıyor gözümden çünkü alıştım susmaya biraz
Dilim hızlı ama kalbim geriden gelir
Bir cümle kurarım, içimde üç anlam gizlenir
Ne geri dönebiliyorum ne ileri var
İki ihtimal arasında sıkışmış bir ihtimalim bak
Eskiden gülerdim, şimdi refleks
Fotoğraflar kanıt ama hislerim eksik, net
Kalabalık içinde yalnızlık lüks değil
Bu bir ceza değil, alışkanlık türü
Herkes konuşur ama kimse duymaz
Ben sustum çünkü sessizlik daha dürüst
Arafta kaldı her yanım, içimde yankı
Ne eskisi olabiliyorum, ne kendimi tamamladım
Gün batıyor içimde, gecelerim aynı
Anlatırken ağlarım diye sustum, sustukça derinleştim
Güçlü dur dediler, ben yorgun kalmayı seçtim
Çünkü güçlü olmak çoğu zaman inkâr demekti
Maskeler düştü, yüzümle kaldım
İlk defa kendime bakarken kaçmadım
Geceyle dost oldum, gündüzle aram açık
Işık her şeyi gösterir ama karanlık daha gerçekçi
Geçmiş omzumda kambur gibi
Her adımımda “hatırla” diyen bir yük gibi
Bu rap bir isyan değil, iç döküm
Bir ruh hâli belgesi, sansürsüz bölüm
Bağırmıyorum, dikkat et
Sessiz söylenen şeyler daha derin iz bırakır net
Araftayım evet ama kayıp değilim
Sadece hangi benle devam edeceğimi bilmiyorum
Bir yanım git diyor, biri kal
İkisi de haklı ama ikisi de yol değil şu an
Arafta kaldı her yanım, içimde yankı
Ne eskisi olabiliyorum, ne kendimi tamamladım
Gün batıyor içimde…
