Dhek kene dhewe maneh, bengi sunyi, angin wae ra gelem temeni
Apa salahku, apa dosaku, kok tansah enteke kaya ngene
Delok ngiwa, delok nengen, kabeh pasangan padha mesra
Aku dhewe bae, mung iso pura-pura mesem bae
Ngomong karo tembok, curhat karo bayangan
Wong-wong ngomong sabar ae, tapi ati wes remuk pelan-pelan
Ningali ka kenca, ka katuhu, sakumna jalma gandengan
Sementara aing sorangan, ukur bisa pura-pura hepi
Ngobrol jeung tembok, curhat ka bayangan
Loba nu nyebut sabar, tapi hate mah beuki teurab
Jomblo ngenes, hate asa diperes
Ngarep cinta tapi ukur impian, hirup sorangan teu romantis
Jomblo ngenes, hirup ieu jadi stres
Néangan bagja héséna satengah pati, nasib aing kieu waé
Dhewe maneh, bengi wis arep rampung, isih ngarep ana sing gelem peduli
Jomblo ngenes, nanging aku tetep bertahan, muga-muga mengko ora dhewekan