Deus misericors, nomen Tuum invocamus,
Ex umbris densi doloris taciti.
Noctis longae, via incerta,
Sed scimus Te prope esse semper.
Cum vires deficiunt et fides tenuis est,
Tu lucem Tuam insufflas et nos attrahis.
Nulla plaga nimis alta, nulla anima perdita,
Nam gratia sanat, quidquid pretium.
Spes — surgat ut flamma matutina,
Per timorem et pudorem ardens.
Illustra locum ubi dolor latet,
Et nos ex tempestate interiore leva.
Spes — non fragilis, sed divina,
Filum aureum per tenebras profundas.
Deus misericors, renoua cantum nostrum,
Et infirmos ad fortitudinem erige.
Per ignem ambulavimus, in dubio submersi,
Sed amor Tuus nos extraxit.
Omnem lacrimam quam fundimus, cum cura tenes,
Omnis clamor tacitus fit oratio.
Fiat omne cor solitarium
Pace involutum quam numquam novit.
Fiat omnis anima quae viam perdidit
Fortitudinem inveniat ut hodie resurgat.
Spes — surgat ut flamma matutina,
Per timorem et pudorem ardens.
Illustra locum ubi dolor latet,
Et nos ex tempestate interiore leva.
Spes — non fragilis, sed divina,
Filum aureum per tenebras profundas.
Deus misericors, renoua cantum nostrum,
Et infirmos ad fortitudinem erige.
Ecce stamus, quamvis contusi et lacerati,
Ad auroram clariorem tendentes.
Fiat spes plus quam somnium —
Fiat thema vivum animae nostrae.
Spes… Spes…
