**Intro**
Asal Usul Diciptakeunnya Anjing
**Verse 1**
Di alam semesta nu teu acan diciptakeun, Gusti Allah gaduh rencana agung pikeun nyiptakeun mahluk anu bakal jadi panghulu sareng khalifah di bumi: manusa. Sanggeus malaikat sareng iblis dikumpulkeun, Gusti ngawartosan yén hiji mahluk anyar bakal hadir di alam dunya."Kuring bakal nyiptakeun mahluk nu bakal ngabdi ka Kami, nu bakal ngalakukeun kahadéan sareng ngurus bumi."
**Verse 2**
Para malaikat nurut bari pasrah, tapi iblis teu narima."Kunaon Gusti rék nyiptakeun mahluk tina taneuh? Kami dijieun tina seuneu, langkung mulya sareng langkung kuat," ceuk iblis bari ngamuk. Iblis henteu ridho yén aya mahluk anu bakal meunangkeun kaistimewaan di dunya, anu bakal dipasihan tanggung jawab gede ku Gusti.
**Verse 3**
Lajeng, Gusti ngamimitian nyiptakeun Adam tina taneuh anu suci. Taneuh tina saban juru bumi dikumpulkeun. Ku kituna, awak Adam kabentuk. Tapi samemeh Gusti niupkeun nyawa kana awak Adam, iblis datang bari ngabogaan niat jahat.
**Verse 4**
"Ieu mahluk bakal ngarebut tempat abdi," pikir iblis. Dina amarahna, iblis nyiduh ka taneuh anu geus ngabentuk awak Adam. Ciduhan iblis nempel di hiji bagian tina taneuh éta, ngabekas ku noda najis anu nyampur sareng awak Adam. Tapi Gusti, nu Maha Nyaho sadayana, teu lirén nyiptakeun. Anjeunna ngaleungitkeun bagian anu kotor ku ciduhan iblis, sareng nyieun mahluk anyar tina éta taneuh anu dinajiskeun: mahluk éta disebut"Anjing".
**Verse 5**
Gusti méré anjing tugas khusus: pikeun ngajaga manusa, pikeun ngalakukeun kahadéan, sareng pikeun ngawula kalayan satia. Sanajan asalna tina bagian taneuh anu diciduhan ku iblis, anjing boga niat anu bersih sareng tugas anu mulya. Gusti masihan ka anjing sipat-sipat husus: satia, berani, sareng teu pernah mungkir kana tugasna.
**Verse 6**
Nalika Adam dihirupan sareng mimiti hirup di Taman Firdaus, anjing aya di gigireun anjeunna. Anjing anu satia ieu ngajaga Adam tina bahaya, sok waspada kana sagala ancaman anu aya di sakurilingna. Bahkan, basa Adam jeung Hawa diusir ti Firdaus alatan kasalahanana, anjing henteu ninggalkeun maranéhanana. Anjing nuturkeun Adam jeung Hawa, ngajaga aranjeunna di dunya anu anyar anu pinuh ku bahaya.
**Chorus**
Sanajan anjing asalna tina taneuh anu diciduhan ku iblis, anjeunna tetep satia kana tugasna pikeun ngajaga manusa. Tapi manusa sering hilap kana asal-muasal ieu. Jalma-jalma malah ngajauhan anjing, nyebutna mahluk najis alatan liurna, bari henteu sadar yén anjing geus satia ngajaga maranéhna ti saprak awal diciptakeun.
**Verse 7**
Di dunya ieu, anjing terus ngajaga jalmi-jalmi nu daék narima kasatiaanna. Najan kadang dihinakeun, anjing tetep satia, ngajaga bari teu menta nanaon. Ku kituna, sanajan dijieun tina bagian anu dianggap najis, anjing ngajadi conto ka manusa ngeunaan naon hartina kasatiaan anu teu kaémutan ku napsu sareng hawa nafsu.
**Outro**
éta sababna, Anjing dianggep najis dina hukum agama, anjing tetep mahluk anu murni ku haté, satia kana tugasna anu geus dipasrahkeun ku Gusti ti saprak awal diciptakeunana.
