在手机上保存，获得更好体验
Aqués que ten fama d'honrados na vila
roubáronme tanta brancura que eu tiña;
nin pedra deixaron en dond'eu vivira.
Sin lar, sin abrigo, morei nas curtiñas.
Ó raso coas lebres durmín nas campías
Meus fillos! Meus anxos! Que tant'eu queria，
Morreron! Morreron coa fame que tiñan!
Fixeronm'un leito de toxos e silvas.
Salvademe, ouh, xueces! Berrei... Toleria!
De min se mofaron, vendeum'a xustiza.
Estonces, cal loba doente ou ferida,
dun salto con rabia pillei a fouciña
rondei paseniño, ne'as herbas sentian,
i a lúa escondiase, i a fera durmia.
Mireinos con calma, i as mans estendidas,
dun golpe, dun soio! Deixeinos sen vida.
I estonces, estonces compreuse a xustiza:
eu, neles; i as leises, na man qu'os ferira.
I estonces, estonces compreuse a xustiza:
eu, neles; i as leises, na man qu'os ferira.
