เวล่ำ - Paradox
Written by：อิทธิพงศ์ กฤดากร ณ อยุธยา/Paradox
กับเวลาที่มันเรื่องใหญ่
กับวันที่มีความหมาย
เวลาได้ทำให้ผ่าน
ผ่านมาผ่านไป
ความทรงจำที่มันร่วงหล่น
ปะปนไปกับคำถาม
ว่าหากเราจะย้อนเวลา
กลับมาเหมือนเดิม
จะทำอย่างไร
จะทำได้ไหม
ต้องทำอย่างไร
แต่เวลาก็ยังเดินอยู่
ไม่เคยจะหยุดเคลื่อนไหว
เป็นคำตอบของวันวาน
และคำถามของวันพรุ่งนี้
ก็เวลาเหมือนบันไดเลื่อน
ที่พาเราเคลื่อนต่อไป
ต่อให้เราจะเดินสวนทาง
ก็คงไม่นาน
ผ่านมาผ่านไป
จะเจ็บแค่ไหน
ก็ต้องผ่านพ้นไป
ทุกนาที เป็นดั่งเข็มทิ่มตอก
อดีตวันคืนที่ย้อนมา
มันบาดซ้ำเติม
และวินาที
ที่เจ็บเหมือนมีดกรีด
ยิ่งจับให้มันย้อนคืน
ยิ่งกรีดเฉือนใจ
ต้องปล่อยมือ
จากความทรงจำ
เวลาคือนักเล่าเรื่อง
ให้เราค่อยๆเข้าใจ
ว่าที่จริงที่เราต้องการ
ไม่ใช่จุดหมาย
แต่สิ่งที่สำคัญ
คือระยะทาง
ทุกนาที
เป็นดั่งเข็มทิ่มตอก
อดีตวันคืนที่ย้อนมา
มันบาดซ้ำเติม
และวินาที
ที่เจ็บเหมือนมีดกรีด
ยิ่งจับให้มันย้อนคืน
ยิ่งกรีดเฉือนใจ
ต้องปล่อยวาง
จากความทรงจำ
และเดินต่อไป
ผ่านเลยผ่านไป
จะจดจำได้แค่ไหน
ก็ต้องปล่อยผ่านเลยผ่านไป
กับวันเวลา
ที่ไม่คืนย้อนมา
อย่างไรต่อไป
ไม่เคยรู้เลย
