Ta Ladadika

Σε συζητάν δίχως γιατί και όχι άδικα

Όπως κοιμάσαι στα στενά παλιά λαδάδικα

Έγινες φήμη και γι αυτό δε φυλακίζεσαι

Ζεις στο σκοτάδι παστρικά μα δεν ορκίζεσαι

Λάμπεις στα κόκκινα σατέν που σε τυλίγουνε

Άσπροι και σέρτικοι καπνοί σε καταπίνουνε

Σε καλντερίμια ξενυχτάς υγρά, λιθόστρωτα

Στου πληρωμένου παραδείσου την αυλόπορτα

Τόσα δίνω, πόσα θες

Στα λαδάδικα πουλάν αυτό που θε-ς

Κάθε κάμαρα κελί

Με βαριά, παλικαρίσια αναπνοή

Μύριες χαμένες μοναξιές με σένα σμίγανε

Φεύγαν καράβια μα πριν φύγουν σου σφυρίζανε

Πόσα παιδιά ήρθαν να βρουν το αντριλίκι τους

Και σου ακουμπήσανε δειλά το χαρτζιλίκι τους

Τόσα δίνω, πόσα θες...

Τόσα παίρνω κι ό,τι θες

Στην τιμή περιλαμβάνεται ο καφές