จักรยานกับบ้านที่เคยมีอยู่

ปั่นจักรยานค่อยๆคืบคลานช้าๆ....

ไม่ห่วงเวลาจะเร็วจะช้าเรื่อยเปื่อย...

ฉันมีจุดหมายที่ฉันจะไป..

ฉันมีจุดหมายอยู่อีกไม่ไกล...กลับบ้าน...

ผ่านภาพคุ้นตาที่เคยผ่านมาทุกครั้ง...

เป็นทางประจาใช้มาทุกวันซ้าเฉย...

แต่แล้ววันนี้ดูเปลี่ยนไป...

ไฉนวันนี้ช่างเงียบเหงา..เปล่าเปลี่ยว...

จึงปั่นรถวนไปวนมามองซ้ายมองขวามองหาคนคุ้นคนเคยรู้จัก...

กลับไม่มีเงาใครมาทักมาทายมาถามมาพูดมาคุยด้วยกันเหมือนก่อน...

ทุกอย่างดูเปลี่ยนไปได้อย่างไรเพียงข้ามคืน..

อย่างกับฉันยังไม่ตื่นยังอยู่ในฝัน...

มองดูข้างทางกลับกลายอ้างว้างว่างเปล่า..

เหมือนมีใครเอาหยิบความเฉี่ยวเฉายื่นส่ง...

ฉันฉวยรับไว้อย่างงงงัน...

โดยที่ตัวฉันไม่ทันตั้งตัว...หัวใจหล่น...

ที่นี่มันเป็นที่ไหนฉันมาได้ไงใครบอกได้มั้ยอย่างไรกันนี่...

บ้านฉันเคยมาทางนี้ตั้งอยู่แถวนี้แต่ว่าบัดนี้หายไปที่ใด...

ทุกอย่างดูเปลี่ยนไปได้อย่างไรเพียงข้ามคืน..

อย่างกับฉันยังไม่ตื่นยังอยู่ในฝัน...

โอ้บ้านฉัน...หายไปที่ใด...

อยู่ไหน...ใครช่วยหน่อย...

ปลุกฉันให้รีบตื่น..

ปลุกฉันให้ฟื้นตื่นจากฝันที....

อยากกลับบ้าน....