在手机上保存，获得更好体验
Ze hebben een zender in m’n maag gezet
En binnenkort een nieuw skelet
M'n zenuwcentrum wordt opnieuw gesmeden
En ik denk soms: was ik maar op op m’n 160e overleden
Gewoon zoals dat vroeger ging
Van ouderdom of griep
En dat men dat okee vond
Omdat het toch al minder liep
De bloemen bij m’n oplaadpunt staan voor altijd in de bloei
Ze leven zonder water, zonder uitval, zonder groei
Net als vroeger, net als een schilderij
Net als een stilleven, net als jij
Gewoon zoals dat vroeger ging
Van ouderdom of griep
En dat men dat okee vond
Omdat het toch al minder liep
Ik kan maar niet vergeten hoe ik toen honger had
Omdat jij ver wilde lopen en ik de broodjes toen vergat
En hoe jij naar me lachte en met een knipoog zei
‘Volgens mij doe je dit dit expres, wil je gewoon een hapje,
maar dan van mij’
En die honger werd een honger naar ons lichaam en elkaar
En hoe we toen zo waren en hoe we toen zo daar
Deden wat nu niemand nog met mensen durft te doen
Als ik daar aan terugdenk vraag ik m’n robot om een zoen
En dan ben ik in de hemel, maar alleen maar voor heel even
Want het volgende moment voel ik me alweer zweven
Ik zet de zwaartekracht wat hoger, projecteer een bloempje en een wei
Maar het moment is al weer over, het moment is al voorbij
En m’n robot vraagt geschrokken ‘is er iets niet goed gegaan?’
Ik zeg ‘het ligt niet aan jou, ik kan het zelf niet aan’
Want wat ik hem wil vragen, dat weet ‘ie toch niet goed
Hoe is leven leven nog als ik jou missen moet?
Hoe is leven leven nog als ik jou missen moet?
