Í Niflnótt færist skugginn þungur yfir fjöll,
Brunnin landið, köld öskan svífur í hring.
Hávær þruma djúpra dala, vofur þeysa fram,
Þar sem stjörnur deyja í hendi dauðans herra.
Eilíft myrkur, heimur kaldrar sorgarblóts,
Sálir bundnar í svörtum netum vonlausra.
Blóðsól brennir brúnn skugga heimanna,
Þar sem Niflnótt ríkir, eilífð í kvöl og hatur.
Undir Niflnótt fellur tíminn til ryksins dýrs,
Þegar ljósið kafnar undir vanda himinþungra sára.
Vafinn í reyk og gaddaða óttans reipi,
Hlustar ég á hjartslátt hinna týndu í djúpið.
Veturinn svíður, klakarnir brenna djúpa gröf,
Gljúfrið hefur engin augu, bara tóman dauðann.
Í Niflnótt fæðast vonlausir draumar allra,
Og angist þeirra tekur sinn stað í tómi eilífðar.
Dauðinn dansar með vindum Niflnætur langt,
Ég geng veginn, brotin spor í fjarlægð þagnar.
Enginn ómur fylgir, engin sál til að syrgja,
Bara kalda hljóðið af stjarnanna falli.
Í hringiðu vonleysisins fellur mannkyns ríki,
Og undir Niflnótt finn ég minn eilífa lífsdauða.
Blóð mitt frýs í þögn hinnar svörtu nætur,
Og Niflnótt gleypir allt, enginn morgunn rís.
