Luzacstraat

Ooit was ik achttien

en woonde je naast me

Jij in jouw kamer

onder je kale dekbed op de grond

Soms nam je de metro

dan ging ik mee je mee, oh

Nergens heen

maar gewoon omdat ik het gezellig vond

En is het niet raar?

Is het niet raar?

Dat we niet meer alles weten van elkaar

Is het niet raar?

We zijn nooit meer samen thuis

Ik vind het niet raar

ik vind het niet raar

want als ik bel staan jullie altijd klaar

Ik vind het niet raar

de vriendschap werd het huis

Eén trap naar boven

daar woonde jij met de deur open

Jij was de lijm die tussen de mensen zat

altijd de trouwste

en als ik denk aan

hoeveel ik wel niet van je hou

Dan voel ik de liefde solide in mijn hart

Oh en is het niet raar?

Is het niet raar?

Dat we niet meer alles weten van elkaar

Is het niet raar?

We zijn nooit meer samen thuis

Ik vind het niet raar

ik vind het niet raar

want als ik bel staan jullie altijd klaar

Ik vind het niet raar

de vriendschap werd het huis

Jij was de laatste

De kers op de taart

met kerstlichtjes in je kamer

Soms lagen we met zijn vieren in jouw bed

soms is het leven zo onzeker

Hoe kan ik je troosten?

Hoe maak ik het beter?

Het verbaast me soms hoe sterk je bent

Oh en is het niet raar?

Is het niet raar?

Dat we niet meer alles weten van elkaar

Is het niet raar?

We zijn nooit meer samen thuis

Ik vind het niet raar

ik vind het niet raar

Dat is nou eenmaal hoe die dingen gaan

Het huis blijft staan

misschien wel voor altijd