Certamen Verborum

Dicis te esse principem verborum, Sed tua lingua est sicut avis sine plumis. Et tua lingua, amice, est sicut flumen tardum, Qui numquam per rupes in gaudio currit. Mea verba sunt sicut sagittae quae volant, Et tua verba in caelo semper cadunt. Certamen verborum, hic est tempus nostrum, Ubi linguae nostrae sunt gladii in manu nostra. Unus vincet, sed quis scit qui erit ille? Sed amicitia nostra, haec est sola veritas. In hoc ludo, quis fortior sit, videbimus, Cum verba nostra in caelum semper volabimus. Meus cantus est sicut ignis qui ardet, Tuo cantu flos in horto mortuus est. Tuus ignis, amice, est sicut ignis parvus, Et meus cantus est sicut sol in caelo. Non est locus tibi in hoc certamine, Tuae voces sunt sicut aqua in flumine. Certamen verborum, hic est tempus nostrum, Ubi linguae nostrae sunt gladii in manu nostra. Unus vincet, sed quis scit qui erit ille? Sed amicitia nostra, haec est sola veritas. In hoc ludo, quis fortior sit, videbimus, Cum verba nostra in caelum semper volabimus.