Ostern in Konstantinopel - VII. Gálata Brücke - Anfang

λόγω λόγου

Δος μοι λόγον, Λόγε

με τις θωπείες

των λέξεων ντύσε με

τον πολέμιο.

Στα θλιβερά μηδέν μου

το Ένα σου πρόταξε.

ουδέ τιν᾽ άλλην

µύθου ποιήσασθαι επισχεσίην εδύνασθε

μα τα είδατε

τα πλοία των συντρόφων

να ποντίζονται.

Η πατρίδα σιωπηλή

δηλοί απομάγευση.

Εν αρχή ην ο Λόγος

μα νωρίτερα

Έρως ασχημάτιστος

για τα μη όντα

και παραλοϊσμένος –

ώσπου συνέβης Όλος.

Ο λόγος σου με χόρτασε

ωστόσο νιώθω

κατάδρομα στην κάψα

κρώξιμο τρένων

ποίηση ακάθιστη

έφιππους τους νεκρούς της.

εμός γάρ λόγος τούτοις επέλαμψε τοις επιζητούσι με

τώρ’ αζήτητος

γδύνομαι απ’ το σώμα

και τα φύλλα του

και στη γωνιά μου στέκω

νέος έως θανάτου.

Πολλοί ‘ναι οι δρόμοι πώχει ο νους

φως ποτιστικό.

Γι’ αυτό παραλογάω

κι ολοφύρομαι:

Ενεστώς Αόριστος

μαραίνει τις αγάπες.

Ψυχής πείρατα ιών ουκ αν εξεύροιο πάσαν επιπορευόμενος οδόν· ούτω βαθύν λόγον έχει.

Την Αρμονία

να ρέει απ’ το σώμα

έως τον βυθό

άπτερη επιποθώ

Κάλλος τετελεσμένο.

Αλλ’ έχετ’ εν φρεσί μύθον

αν και οι σιωπές

σμήνος πουλιών σκοτίζουν

τη λογική μου.

Με σηκώνουν στα ψηλά

και με πετούν στη Γνώση.

Λαλήσωμεν, λαλήσωμεν – σιγή δεν μας αρμόζει

και ό,τι γίνει.

Στον ύπνο δραπετεύεις

ωραιοπαθής

ευάλωτος σ’ αισθήσεις

και μύθους αγοραίους.