رﻧﮕﻲ دﮔﺮ اﺳﺖ، ﻧﻪ رﻧﮓ دﻳﺮوز
ﺗـﺎ ﺷـﺐ ﻧـﺸـﺪه، رﻧﮓ دﮔﺮ ﺷﺪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ از اﻳﻦ ﻧﻜﺘﻪ، ﻫﺰار ﻧﻜﺘﻪ ﺑﻴﺎﻣﻮز
ﻓﺮﻳﺎد زدﻳﻢ ﻛﻪ ﭼﺮخ ﮔﺮدون
ﻟﻴﻼ ﺗﻮ را ﻧﺪادهاي ﺑﻪ ﻣﺠﻨﻮن
ﻓﺮﻳﺎد ﺑﺮ آﻣﺪ آﻧﻜﻪ، ﺧﺎﻣﻮش
ﻛﻢ داد اﮔـﺮ، ﻧـﮕﻴﺮد اﻓﺰون
ﺧﺎﻣﻮش ﺷﺪﻳﻢ و در ﺧﻤﻮﺷﻲ
رﻓـﺘـﻴـﻢ ﺳـﺮاغ ﻣـﻲ ﻓـﺮوﺷﻲ
ﻓـﺮﻳـﺎد زدﻳﻢ دواي ﻣﺎ ﻛﻮ؟
ﮔﻮﻳﻨﺪ دواﺳﺖ، ﺑﺎده ﻧﻮﺷﻲ
ﻫﺸﻴﺎر ﻧﺸﺪ، ﻣﮕﺮ ﻛﻪ ﻣﺪﻫﻮش
اﻳﻦ ﺑـﺎر ﮔﺮان ﺑﮕﻴﺮم از دوش
آرام ﻛـﻨـﺎر ﮔـﻮش ﻣـﺎ ﮔـﻔـﺖ
اﻳﻦ ﺑﺎر ﮔﺮان ﺗﻮ ﻣﻔﺖ ﻣﻔﺮوش
از ﺧﻮد ﺑﻪ ﻛﺠﺎ ﺷﻮي ﺗﻮ ﭘﻨﻬﺎن
از ﺧﻮد ﺑﻪ ﻛﺠﺎ ﺷﻮي ﮔـﺮﻳﺰان
ﺑـﻴـﺪاري دل ﭼـﻨﻴﻦ ﻣـﺨﻮاﺑﺎن
ﺳﺨﺖ آﻣﺪه اﺳﺖ
ﻣـﺒـﺨـﺶ آﺳـﺎن
ﻫﺸﻴﺎر ﺷﺪﻳﻢ از اﻳﻦ ﻛﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ
رﻓـﺘـﻴـﻢ و درِ ﻣـﻴـﻜﺪه ﺑـﺴﺘﻴﻢ
ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺸﺴﺘﻴﻢ
ﻣـﺎ ﺑـﺎده ﻧـﺨﻮردهاﻳﻢ و ﻣﺴﺘﻴﻢ
ﻣﺴﺠﺪ، ﺳﺮ راه از آن ﮔﺬﺷﺘﻴﻢ
ﺑﺮ روي درش ﭼـﻨﻴﻦ ﻧﻮﺷﺘﻴﻢ
در ﻣﻴﻜﺪه ﻫﻢ ﺧﺪاي ﺑﻴﻨﻲ
ﺑﺎ ﻣـﺮد ﺧـﺪا اﮔﺮ ﻧـﺸﻴﻨﻲ
ﺑـﺎزآ ﻛﻪ ﺑـﺮوﻳﺪ ﺑﺎز
دل ﮔﻞ ﺧﺰاﻧﺶ را
ﺑـﺎزآ ﻛﻪ ﺑـﺒﻮﻳﺪ ﺑﺎز
ﻋﺸﻖ ﺟﺎوداﻧﺶ را
ﺑـﺎزآ ﻛﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎز
دل درد ﻧـﻬﺎﻧﺶ را
ﺑـﺎزآ ﻛﻪ ﺑـﺠﻮﻳﺪ ﺑﺎز
دل ﺟﺎ و ﻣﻜﺎﻧﺶ ر
